ทุกๆ วันที่ชั้นเดินผ่านคณะวิศวะตอนกลางคืน (หรือตอนเช้าตรู่) พวกหมาวิศวะที่ชอบอยู่กันเป็นแก๊งตรงแถวๆ Auto CMU ก็จะเห่าโฮ่งๆๆ กันทุกตัว ทุกครั้งที่ผ่าน ชั้นจะกลัวมาก เพราะมันจะมาช่วยเห่าโฮ่งๆ กันเป็นแก๊งสามตัวสี่ตัวห้าตัวตลอด

วันนี้ ชั้นเดินเข้ามอตอนตีห้ากว่าเกือบหกโมง ก็เดินผ่านทางวิศวะอีกอ่ะแหละ แต่วันนี้แปลก เดินผ่านตรงจุดนั้นทำไมไม่ยักกะมีหมาเห่าเหมือนทุกวัน แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ทีนี้พอเดินข้ามถนนมาฝั่งหอ 4 ชาย ปุ๊ป ก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย เสียงโฮ่งที่คุ้นเคยดังมาหนึ่งครั้ง จากนั้นก็ดังตามมาอีกหลายครั้งและหลายเสียง มันคือหมาวิศวะเจ้าเก่าสามตัว เมื่อได้ยินเสียงเห่าครั้งแรกจบ เสียงต่อมาที่ชั้นได้ยินไม่ได้มีเพียงแค่เสียงเห่าของหมาตัวอื่นเท่านั้น แต่มันมีเสียงฝึเท้าอยู่ด้วย หมาวิศวะสามตัววิ่งออกมาจากซอยวิศวะอย่างเร็วรี่ ฝีเท้าของมันมีเสียงดั่งเสียงม้าทีกำลังควบ มันวิ่งข้ามถนนมาอีกฟากหนึ่ง แล้วจึงวิ่งมาหาชั้น พร้อมทั้งเห่าอย่างบ้าคลั่ง

แน่นอนว่าชั้นเคยเป็นคนกลัวหมา และชั้นก็ยังเป็นคนกลัวหมาอยู่ หมาวิศวะสามตัวเห่าใส่ชั้นอย่างบ้าคลั่งย่อมทำให้ชั้นกลัวจนขวัญเสียเป็นธรรมดา ชั้นยืนแน่นิ่งไม่กล้าขยับไปไหน แม้ว่าชั้นโดนมันเห่าใส่นับครั้งไม่ถ้วน ตั้งแต่ตอนยังเรียนอยู่ปีสอง ขึ้นมาปีสาม หรือแม้กระทั่งตอนอยู่ปีสี่ ชั้นก็ยังไม่เคยชิน และกลัวกับเสียงเห่าและท่าทางอันน่ากลัวของมันมาตลอด แต่ในวันนี้ ชั้นจะไม่ยอมโดนพวกหมาวิศวะแก๊งนี้รังแกต่อไปอย่างแน่นอน

ชั้นจะกลัวมันต่อไปไม่ได้อีกแล้ว ชั้นจะต้องแสดงให้พวกมันเห็นว่าชั้นสามารถรับมือกับมันได้ ชั้นจะไม่ใช้ความกล้าจอมปลอมตะโกนขู่ให้มันไปไกลๆ ทั้งๆ ที่ตัวเองยังกลัวอยู่ สิ่งที่ชั้นอยากจะแสดงให้พวกมันดู คือความกล้าหาญที่เป็นความกล้าหาญจริงๆ ความกล้าที่จะทำให้ชั้นกล้าเผชิญกับสิ่งที่อยู่ข้างหน้า

ชั้นก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว สองก้าว เริ่มเดินไปหาหนึ่งในหมาแก๊งนั้น ท่าทางมันเริ่มเปลี่ยนไป แม้จะยังเห่าอยู่ แต่มันก็เริ่มกระดิกหาง และดูท่าทางเป็นมิตรกว่าก่อนหน้านี้มาก เห็นดังนั้นชั้นจึงยิ้มให้กับพวกมันทั้งสาม หมาทั้งสามหยุดเห่า พวกมันกระดิกหางและวิ่งเข้ามาหาชั้น แม้จะเข้ามาใกล้ชั้น มาดมชั้น และเดินไปเดินมารอบๆ ตัวชั้น แต่มันก็ไม่ได้โดนตัวชั้นเลยแม้แต่นิด

ชั้นเริ่มเดินต่อ หมาทั้งสามก็เข้ามาวิ่งรอบๆ ตัวชั้น ตัวสีขาวเดินนำทางข้างหน้า ตัวสีดำอีกสองตัว ตัวหนึ่งเดินประกบชั้นด้านขวา และอีกตัวเดินตามหลังชั้น

จากนั้น ชั้นเดินเล่นไปตามทางฟุตบาทข้างหน้ากับหมาวิศวะเหล่านั้น หมากลุ่มที่ชั้นเคยกลัวมาตลอดหลายปี ชั้นเดินหมุนไปมาเล่นกับหมารอบๆ ตัวชั้น รถมอไซค์ รถยนต์ที่ขับขี่ผ่านไปผ่านมาก็ล้วนแต่หันมามองชั้นที่รายล้อมไปด้วยหมากันทั้งนั้น เราเล่นกันมาตามทางเดินเรื่อยๆ จนสุดเขตหอสี่ชาย มันจึงเลิกตามชั้น ชั้นจึงโบกมืออำลาพวกมัน และเดินต่อไป

คือปกติไม่ใช่คนชอบหมานะ กลัวมาตลอด แล้วยิ่งพวกนี้ที่ชอบเห่าเสียงดังน่ากลัวใส่ชั้นมาตลอดหลายปี ชั้นยิ่งกลัว แต่พอเดินไปด้วยกันกับพวกมันแล้ว เหมือนชั้นรู้สึกสนุกและมีความสุขไปกับมันมาก เหมือนเด็กที่มีเพื่อนเล่นรอบๆ ตัวตลอดเวลา ถามว่าตอนที่เดินด้วยกันชั้นกลัวไม๊ จริงๆ ก็ยังกลัวนั่นแหละ แต่มันก็ทำให้ชั้นรู้สึกดีเหมือนกัน

ไว้เจอครั้งหน้าจะซื้อไส้กรอก ซื้อลูกชิ้นอะไรไปฝากนะ รอกินได้เลย หมา